1. خانه
  2. /
  3. بخش‌ها
  4. /
  5. سخنان کوتاه
  6. /
  7. بین علم و ایمان ملازمه ای وجود ندارد

بین علم و ایمان ملازمه ای وجود ندارد

آیا آن کس را دیده ای که به جای خدا پرستی هوای نفس خود را می پرستد و با اینکه معلوماتی هم دارد خدا او را گمراه نموده و به گوش و قلب او مهر زده و بر چشم او پرده انداخته است؟ وقتی از هدایت خدا بهره نگیرد چه کس دیگری می تواند او را هدایت نماید؟ آیا باز هم متوجه نمی شوید که  افرادی هدایت پذیر نیستند؟

” أَفَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ وَأَضَلَّهُ اللَّهُ عَلَى عِلْمٍ وَخَتَمَ عَلَى سَمْعِهِ وَقَلْبِهِ وَجَعَلَ عَلَى بَصَرِهِ غِشَاوَةً فَمَنْ يَهْدِيهِ مِنْ بَعْدِ اللَّهِ أَفَلَا تَذَكَّرُونَ” سوره جاثیه آیه ۲۳

نکته این آیه در جمله ” و أضلّه الله علی علمٍ” نهفته است که می فرماید این شخص با اینکه عالم به دین است گمراه  است. و به دلیل هواپرستی از بهره برداری از علم خود محروم است.

معمول جامعه حوزویان همیشه همین بوده و غیر از این نمی تواند باشد. اکتساب القاب و عناوینی مانند حجت الاسلام و آیت الله و حتی آیت الله العظمی براساس علوم ظاهری و اصطلاحی و عمدتا متوقف بر کسب شهرت به علم است. و همیشه مساوی با تقوی و ایمان و عمل صالح نیست بلکه در بسیاری از موارد همین القاب هم بدون استحقاق بر افرادی اطلاق می شود. چون سازمان و مرجعی برای مدیریت این القاب و احراز صلاحیت اشخاص برای ملقب شدن به آنها وجود ندارد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
برای ادامه، شما باید با قوانین موافقت کنید

آخرین مطالب

فهرست