1. خانه
  2. /
  3. بخش‌ها
  4. /
  5. مقالات
  6. /
  7. شیوع ادبیات مداحی غلوآمیز

شیوع ادبیات مداحی غلوآمیز

? چند وقتی است از شیوع ادبیاتِ مدّاحی غُلُوّ آمیز و تکثیر مقابر امام زاده ها که از آنها به عنوانِ حرم یاد می شود ابراز نگرانی می شود که باعثِ ترویج خُرافات و افکار سطحی پوچ شده و جامعه را از تفکّر و اندیشۀ صحیح و رُشد و ترقّی باز می دارد. و سدّی در مقابل اصلاح گران دینی ایجاد می کند و افراد متعصبّی را بر علیه آنها بسیج می نماید.

 

? این نگرانی کاملاً به مورد است و تردیدی وجود ندارد که ترویج افکار سطحی و خُرافاتی طبق یک برنامۀ سیاسی پیچیده و مرموز به شدّت رو به افزایش است و می رود که تمام فضای اندیشه و تفکّر را در انحصار خود درآورد .

 

 ? ولی به نظر من ریشۀ این جَریان و شیوع این طرز تفکّر از جای دیگری نشئت می گیرد و آن منبری شدنِ طلاب حوزه پیش از رسیدن به مرحلۀ قابل توجّهی از تحصیل و علم است. که پیش از  شروع به تحقیق به تبلیغ می پردازند. و بیانگر این است که هدفِ اصلی از تحصیل تثبیت و دفاع از افکار موجود است که مردم را به آنچه خودشان می پندارند خوشنود و امیدوار سازند و نگذارند سؤالاتِ جدیدی به ذهنشان خُطور کند و تحتِ تأثیر آن سؤالات قرار گیرند.

 

? این رَوند دقیقاً در مقابل تحقیق و جستجو است. چون تحقیق از شکّ و سؤال و حالتِ جستجو گری شروع می شود و این گونه تبلیغات شکّ و حالتِ جستجو گری را از ذهن می زُداید و آن را قُفل و منجمد می سازد.

 

? این افراد نه تنها مخاطبین خود را به سوی انجماد و تحجّر ذهنی سوق می دهند. بلکه با القاء هرچه بیشتر مطالبِ تقلیدی و تلقینی به ذهن خود و چشم پوشی از سؤالاتِ مطرح در جامعه به طور مستمرّ با تمام توان می کوشند هرچه بیشتر ذهن خود را منجمدتر و متحجّرتر نمایند. اینها پیش از آنکه مطالبِ خود را به مخاطبین القا نمایند آنها را به ذهن خود فرو می برند و حدّ اکثر سعی خود به کار می گیرند که آن مطالب را باور کنند و بپذیرند. که عالم عامل و واعظِ متّعظ باشند چون موعظه وقتی اثر می کند که از دل برون آید. این است که هرچه بیشتر به این روش ادامه می‌دهند خود را بیشتر به افکار موردِ پسندِ عوام تطبیق می دهند. و برای اینکه هرچه بیشتر خود را قانع سازند روز به روز به این مسابقه ادامه می دهند و بیشتر و بیشتر در بَحر خُرافات فرو می روند.

 

? این افراد که از اوایلِ تحصیل این روش را در پیش گرفته اند تدریجاً به آن عادت می کنند و اگر پس از چندین سال ماندن در حوزه در صددِ تحقیق برآیند، باز هم تحقیقاتِ آنها در مسیر همان تبلیغ و منبری است که از ابتدا به آن عادت کرده اند. و در جهتِ پیدا کردنِ مدارک و مطالبِ جدیدی برای بالا بُردن کیفیّت تبلیغ و منبر خواهد بود. کلاس تدریس این آقایان هم نوعی منبر و تبلیغ است.

 

? اکثر این افراد تا آخِر عُمر هم در مسیر تحقیق قرار نخواهند گرفت و مزّۀ تحقیق را هم نخواهند چشید. و هر کدام از اینها که در مسیر مرجعیّت قدم بگذارند فتاوا و رسالۀ توضیح المسائل آنها نیز رنگ و بوی تبلیغ و منبر به خود می گیرد. مگر عدّۀ معدودی که ذاتاً جستجوگر و محقّق باشند و از تقلید بیزار باشند این گونه افراد هم طبیعتاً کمیاب اند و در بین سایرین احساس غُربت و تنهایی می کنند و احیاناً طرد و منزوی خواهند شد.

 

? اینجا است که شرایط و فضای مناسبی برای مدّاحان فراهم می شود که به اَشعار و داستانهای غُلُوّ آمیز بپردازند و بر طبل ولایت بکوبند و با صدای غَرّا و با هنرمندیهای خاصّ خود شور و شیون را به حدّ اعلی برسانند و مُشتهای مُحکم خود را بر دهانِ اهلِ تحقیق و بُرهان بکوبند و دندانهای آنها را در دهانشان خُرد نموده و هرچه بیشتر مردم را به زیارتِ حرمهای مطهّر و انداختنِ نذریهای خود در ضرایح مقدّسه تشویق نمایند. بَه بَه !! که از آن زیارتها چه لذّتی می بَرند و چه خوابهای خوشی می بینند و با چه زبانِ شیرین و دلرُبایی برای دیگران تعریف می کنند !!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
برای ادامه، شما باید با قوانین موافقت کنید

آخرین مطالب

فهرست