1. خانه
  2. /
  3. بخش‌ها
  4. /
  5. نکته ها
  6. /
  7. گریه و سوگواری از نظر امام علی(ع)

گریه و سوگواری از نظر امام علی(ع)

در باره نهی از گریه و سوگواری به دو کلام از امام علی(ع) که در نهج البلاغه آمده اشاره می شود:

۱-به طوری که در خطبه ۲۳۵ نهج البلاغه آمده امام(ع) در ضمن بیاناتی که روز وفات حضرت پیغمبر(ص) در حالی که مشغول غسل دادن آن حضرت بود خطاب به او گفته:..”و لولا أنّک أمرت بالصبر و نهیت عن الجزع لأَنفدنا علیک ماء الشئون و لکان الداء مماطلا و الکمد محالفا و قَلّا لک و لکنه ما لایملک رده و لایستطاع دفعه…”( اگر تو ما را امر به صبر نکرده بودی و از بی تابی نهی نکرده بودی تمام اشک چشم خود را در گریه بر تو می ریختیم و درد ما طولانی و حزن و اندوه همدم ما می شد. با اینکه این دو هم در غم تو ناچیز و ناقابل اند. ولی این امری است که ما نه توان رد آن داریم و نه استطاعت دفع آن)

۲-در حکمت ۳۲۲ چنین آمده” و روی أنه علیه السلام لما ورد الکوفة قادما من صفین مرّ بالشبامیین فسمع بکاء النساء علی قتلی صفین، و خرج إلیه حرب ابن شرحبیل الشبامی و کان من وجوه قومه، فقال علیه السلام له” أتغلبکم نساءکم علی ما أسمع ؟ الا تنهونهن عن هذ الرنین” و أقبل حرب یمشی معه و هو راکب، فقال له “إرجع فإن مشی مثلک مع مثلی فتنة للوالی و مذلة للمؤمن”در روایت آمده که وقتی امام(ع) در برگشت از صفین به کوفه وارد شد و به محله شبامی ها رسید، صدای گریه زن ها بر شهدای صفین را شنید. در همین حال حرب بن شرحبیل که از چهره های طرفداران او بود هم نزد او آمد و حضرت به او گفت:(چرا می گذارید تا زنانتان در این گریه ای که از آنها می شنوم بر شما غالب شوند؟ چرا آنها را از این کار نهی نمی کنید؟) و بعد، در حالی که آن حضرت سوار بود، حرب آمد که با او راه برود، حضرت به او گفت “برگرد! چون پیاده آمدن تو، با من که سوارم، والی را در معرض فتنه و لغزش قرار می دهد و  برای یک مؤمن خفت بار است”

بین ما و این فرموده امام علی(ع) چه نسبتی است؟

 امام(ع) در خطبه ۲۳۵ از حضرت پیغمبر(ص)  نقل می کند که از اظهار جزع و بی تابی و گریه منع کرده و به همین دلیل خودش هم از گریه بر آن حضرت خود داری می ورزد. و در حکمت ۳۲۲ از گریه زنها بر شهدای جنگ صفین  ناراحت می شود و از آن نهی می کند. چرا ما که خود را شیعه و پیرو او می دانیم به این بیانات او ترتیب اثر نمی دهیم!!؟ آیا این به معنی انحراف از دین نیست!؟ حقیقت این است که ما خود را تسلیم آب و هوا و امواج تاریخ و حوادث روزگار نموده و به هر کجا که ما را بکشانند به پیش می رویم و مردم را به دنبال خود می بریم. هم خود گمراهیم و هم شرائط گمراهی مردم و نسل های آینده را فراهم می سازیم و در عین حال به خود می بالیم و افخار می کنیم که هدایت گریم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
برای ادامه، شما باید با قوانین موافقت کنید

آخرین مطالب

فهرست